2 آذر 1404
رواندرمانی وجودی روان درمانی وجودی رویکردی انسانمحور و ژرف است که دغدغههای اساسی بشر، مانند مرگ، آزادی، تنهایی و معنا را محور فرایند درمان قرار میدهد. درمانگر […]
مقالات
2 آذر 1404
"رواندرمانی وجودی رویکردی انسانمحور است که دغدغههای عمیق وجودی مانند مرگ، آزادی، پوچی و تنهایی را محور درمان قرار میدهد. این رویکرد با تاکید بر مسئولیت انتخاب، پذیرش محدودیتها و ساخت معنا در مسیر زندگی، به فرد کمک میکند با رنج و اضطراب بنیادین خود آگاهانه مواجه شود و زندگی اصیلتری را تجربه کند. در این مقاله به اصول، تکنیکها و کاربردهای عملی رواندرمانی وجودی پرداختهایم."
27 مهر 1404
در رویکرد روانپویشی باور بر این است که بسیاری از رفتارها، انتخابها و احساسات ما ریشه در بخش ناهشیار ذهن دارند؛ بخشهایی از تجربههای گذشته که ممکن است به شکل مستقیم به یاد نیاوریم اما تأثیرشان را در روابط امروز حس میکنیم. یکی از جلوههای مهم این فرآیند، تکرار الگوهای عاطفی و رفتاری دوران کودکی در روابط بزرگسالی است.
27 مهر 1404
تعریف آزادی در رواندرمانی وجودی آزادی یعنی انسان در نهایت مسئول انتخابهای خود است. هیچ ساختار بیرونی، هیچ تقدیر از پیش تعیینشده و حتی گذشتهٔ فرد، بهطور کامل او را مقید نمیکند. آزادی یعنی نبودِ تکیهگاه قطعی: ما قوانین و معناهای آماده نداریم که مثل نسخهای آماده بر زندگیمان تحمیل شوند. باید خودمان مسیر و معنا بسازیم.
27 مهر 1404
تحلیل رواندرمانی وجودی درباره معنا و رنج: پارادوکس انسانی
27 مهر 1404
1. تعریف پدیده: کجای ماجرا ایستادهایم؟ انسان همواره موجودی است در کشاکش دو نیرو: آرزو: تصویری از آنچه باید باشد، میخواستیم باشد، یا حس میکنیم لایق آن هستیم. واقعیت: آنچه هست، با همهی محدودیتها، کاستیها، انتخابهای دیگران، و حدود هستی. تضاد میان این دو، همانجایی است که اضطراب هستیشناختی زاده میشود. جایی که فرد میپرسد: "چرا نشد؟ چرا من؟ چرا اونطوری که باید پیش نرفت؟"
26 مهر 1404
تحلیل احساس پوچی از دیدگاه روانشناسی وجودی (اگزیستانسیال)، به بررسی ریشههای هستیشناختی، معنایی، و انسانی این تجربه میپردازد. در ادامه، تحلیلی جامع از این احساس ارائه میدهم: تعریف احساس پوچی احساس پوچی (Existential Emptiness یا Meaninglessness) حالتی درونی است که در آن فرد جهان، خود، و زندگی را بیمعنا، تهی و بیهدف تجربه میکند. در این حالت، ارزشها، باورها، و پیوندهای وجودی فرو میریزند و نوعی خلأ روانی و معنوی شکل میگیرد.